Etter denne traumatiske opplevelsen så fant eg ut at dette skulle eg ikkje stille opp på meir, da det var tydeleg at eg brang ulykke for dei drøyt 16000 andre deltakarane. Dei siste åra har været vore særs flott, noko som har berre forsterka følelsen min.

Men no har kompisen min (som sit i ørken i Qatar) funne ut at dette skal me gjennomføra. Året er som sagt satt til 2013 så me har litt tid på og komma i form. Eg må i hvertfall gå meir på ski enn eg har gjort dei siste åra. Men har ein noko å strekka seg mot så burde detta gå bra.

Denne gang så trur eg at eg må rådføra meg litt med rutinerte Birkebeinarar på korleis det er lurast å gå fram.

Barmarkstreninga er allereie i gang

Ankom Dublin halv tolv lokal tid, så da var det berre å hiva seg i ein drosjebil og komma seg på hotellet. Tiden var knapp da eg hadde planlagt å ta turen til Croke Park for å sjå gaelisk fotball for første gang. Bana er nasjonalarena for sporten og har plass til heile 82 500. Til denne kampen mellom Dublin og Mayo kom det dòg berre 19800. Hadde studert litt på kartet først kvar eg burde gå, men klarte sjølvsagt å gå litt feil, men såg mange som gjekk rundt i fotballdrakter, så da var det berre å følga straumen. Før eg viste ordet av det så stod den massive stadion framfor meg. Neste punkt var å finne Box Office for å hente ut billetten til kampen. Trygt inne på tribuna var det berre å setta seg til rette og venta på avspark. Etter høgtideleg “nasjonalsang” på Gaelisk. Seie seg sjølv at eg ikkje skjønte ein pøkk av dette. Reglane for sjølve kampen sleit eg også med, men det vart no spennande og temperaturen på tibuna steig også fleire hakk mot slutten. Det enda med ein knapp heimesiger for Dublin med 26-22. Etter kampen var det berre å følga straumen med folk igjen og plutseleg var eg på kjente trakter fra tidlegare på dagen.

Rett ved sidan av hotellet låg ein pub som kunne skryta på seg å ha europas største 3d storskjerm. No skreik kroppen etter øl og sidan eg var i Irland, så var valget enkelt; GUINNESS. På dei ulike skjermane vart det synt ulike kampar. Eg “svitsja” mellom ligacup kampen Rangers-Celtic samt Chelsea-Man. City. Eit par Guinness seinare var det tilbake på hotellet og slappa av resten av kvelden.

Mandagen gjekk med til å besøka det som skal vera ein av Dublin sine største attraksjonar, Guinness Storehouse.

Dette er da eit  sju etasjers bygg som viser alt fra korleis ølet blir til, reklamering opp igjennom historien til Gravity Bar med eit flott utsyn over heile Dublin. Eg må faktisk seie at eg vart litt skuffa over deler av bygget. For meg var første etasje mest interessant der dei gjekk igjennom korleis ein laga ølet. I tillegg så  fekk ein muligheit til å tappe sin eigen Guinness, noko eg sjølvsagt måtte prøva. Bestod med glans

Høgdepunktet med turen var det som skulle skje både tirsdag og onsdag. Da var kveldane satt av til Kylie Minogues Aphrodite – Les Folies tour. Hadde sett ho tre gonger tidlegare, men må seie at denne utgava overgår alt anna eg har sett av frøken Minogue. Eit spektakulært show som ein ikkje får opplevd altfor ofte. I utgangspunktet så skulle eg berre overværa første konserten, men sidan eg først var i Dublin, så kunne eg no reise på konsert nr 2 også. To timar med nonstop action med eit publikum i ekstase gjorde dette til ein stor opplevelse. Onsdagen var det på an igjen. Denne gang hadde eg bestemt meg for å komme så nærma scena som mulig, noko eg lukkast rett så godt med. “Rad 3″ burde ein seie seg nøgd med. Konserten var også denne kvelden utsolgt med 10 000 galne fans, og dette showet var like bra som kvelden før. Det største høgdepunktet var utan tvil avluttninga med eit vatnshow utan like. Har eit ganske så råte kamera på mobilen, men fekk no teke eit bilde som ser nokolunde ut.

To fantastiske kveldar var over og målet med turen var heilt klart verdt det.

Torsdag var siste heile dagen i Dublin og denne vart benytta på whiskey destilleriet Jameson.

Må faktisk seie at dette var mykje flottare enn Guinness sitt “museum”. Her vart me guida gjennom opphavet til whiskeyen, der dei har laga til flotte miniatyr bygningar etc som viser korleis ein jobba i dei tidlegare tider. Omvisninga vart avslutta med prøvesmaking. Må innrømme at dette var første gang eg smakte Jameson og eg vart positivt overraska. Ein mild og rund smak og vart sjølvsagt handla på tax free i forbindelse med heimreisen.

Fekk også besøkt nokre pubar desse dagane. Var blant anna ein tur innom The Brazen Head (angivelig Irlands eldste pub) og O’Donoghue’s (The Dubliners pleide å møtast her) To flotte pubar

Alt i alt var dette ein strålande tur som verkeleg gav meirsmak. Irland skal eg besøka fleire gonger, men da må eg nok også inkludera meir av “landsbygda”. Vil tru at det finst mange små perler rundt omkring.

Avsluttar med eit opptak av finalen på konserten i Dublin.

Påsken blir i år lagt til fotballens mekka, England. Er fire kompisar som skal over for å sjå favorittlaga våre. Vi startar i sør-vest med Torquay – Wycombe på flotte Plainmoor. Blir ein veldig viktig kamp da ein i reisefølget er Wycombe fan, så her snakkar me prestisje Fyker tilbake til London etter kampen da neste dag inneheld kamp i Gillingham, der heimelaget møter Barnet. Oppholdet blir avslutta med ein tur til Manchester som blir vår base i forbindelse med siste kamp på programmet, nemleg Bradford – Aldershot. Skal bli interessant å sjå gamle Torquay legenda Tim Sills i Shots drakt.

Med andre ord, det blir dårleg med påskefjell i år også

Hausten blir også nytta til ein ny Englandstur. Den årlege Norway Gulls turen er satt opp i september/oktober. Ser fram til denne da dette er sjølve jubileumsturen (11. gang) Skal bli spennande å sjå om Torquay da spelar i League One eller framleis befinn seg i League Two.

Skal også få oppleva Russland detta året. Agnitio (min arbeidsplass) feirar 10 år, så da er det jo på plass med ein liten firmatur. Så da er det St. Petersburg som står på plakaten. Ser fram til å få oppleva litt ny kultur og det blir vel ikkje smått med vodka og liknande

Så no er det berre å spara så mykje peng ein kan slik at ein kan få gjennomført alle desse planane.

Avsluttar med denne fantastiske videoen fra Eva & The Heartmaker: Gone In A Flash. Enjoy

Godt i gang med Guinnessen min observerte eg på eit anna bord god gammaldags puppebeføling. Er mangt ei kvinnfolk finn seg i så lenge ho har regien…

Så kom høgdepunktet for kvelden, nemleg konserten. Gjekk til denne med litt blanda følelsar. Bandet er eitt medlem mindre og eg vil påstå at han utgjorde ein stor del av bandet, så eg var spent på korleis dei resterande ville klare seg live. Vel resultatet høyrer de her:

Eg var godt nøgd med sjølve konserten, men skal innrømma at den ville nok vore hakket bedre med “the missing guy”.

Dag to starta med å retta kompasset mot Liverpool. Kvifor reise på Old Trafford for å sjå Man Utd – Liverpool, når ein kan sjå den på pub i sistnevnte by i staden? Der fant eg meg godt til rette på min gamle stampub O’Niells. Stappfullt men laber stemming da Pool tapte… Resten av tiden i byen gjekk for det meste i trasking gatelangs og ein tur innom Cavern Club. Der stod da ein John Lennon kloning og sang for full hals. Kul plass.

London next. Her skulle eg få sjå min første kamp live på turen. Hoppa på toget til Hayes og tok turen opp til Church Road kampen mellom Hayes & Yeading – Newport County. Finfin stadion der ein måtte betala £2 ekstra for å komma inn på sittetribuna etter å ha betalt £14 inn på stadion. Denne klubben har forøvrig det som må vera verdens fetaste klubb-shop:

Kampen enda 2-1 til bortelaget. Litt surt for eine heimesupportaren som kom tilbake eit stykkje inn i 2. omg og framleis trudde at Hayes leda kampen. Hadde vore litt fett og sett han applaudera for noko han trudde vart ein siger…

Ellers så vart eg anbefalt å stikke innom desse to pubane:

Her klarte eg da i begge tilfella og gå i motsatt retning av pubane, så når eg endeleg fant dei så hadde eg fortjent mine pints

Save the best for last. Nemleg Torquay. No skulle eg endeleg få treffa resten av gjengen eg skulle på tur med. Fast møtepunkt er Mad Bishop & Bear på Paddington stasjonen. Her blir Full English Breakfast skylt ned med godt øl. Ein liten togtur seinare og vi er i Newton Abbot. Her følger obligatorisk pilsstopp på Railway Inn. Vidare bar turen til vårt kjære hotell:

Til vår store skrekk fekk vi høyre at vår stampub Pickwick Inn var lukket og låst, så da måtte vi ut på leit etter eit nytt vatnhol. Me har vel ikkje heilt funne ein verdig arvtager enda, men kanskje på neste tur? Me fant faktisk ut at fleire av våre faste pubar hadde slukka lyset for godt.

Fekk også teke oss tid til eit par dagar på den lokale ølfestivalen Abbottskerswell Beer & Food Festival. Mykje godt øl der ja Også kjekt å treffa igjen mange av dei samme ansikta og slå av ein prat.

Så til det som i utgangspunktet skulle vera høgdepunktet, kampane til Torquay. Me fekk til alt overmål med oss to heimekampar på denne turen. Eg hadde så langt aldri sett Torquay tape ein heimekamp (aldri sett dei vinne ein bortekamp heller), men dette skulle endra seg drastisk denne gang. Har blitt kjent med ein lokal gjeng på mine foregåande turar, så i år fant eg ut at eg skulle droppa min vante plass på Grand Stand og heller stå med desse på Popside. Når skal ein lære å aldri bryte rutinar? Første kamp enda med 1-3 tap og eg lovte gjengen å gi detta forsøket ein sjanse til. Vart det tap her så skulle eg ved neste Norway Gulls tur finne min plass på hovedtribuna igjen. Det skulle igjen ende i forferdelse. I det 88. minutt smell bomba og eg er nok bannlyst fra Popside for evig og alltid.

To kampar og to tap. Kven skulle tru det? Vel vel, maybe next time. Hadde uansett ein fantastisk tur til England og ser fram til ny tur både i april og september neste år.

No skal eg setta meg til å høyra kamp mellom Oxford og Torquay. Dei har endeleg begynnt å vinna igjen…

13. september startar sesong 8 av OTH. Mykje tyder på at dette blir den aller siste sesongen, og det er kanskje like greit. Serien har nok hatt ein litt nedadgåande kurve dei siste sesongane, så da bør ein like godt avslutte no. Skal bli moro å sjå korleis dei evnt velger å gjere dette.

22. september er denne geniale serien tilbake. Tok litt tid før eg kom i gang med denna, men når eg først starta opp så var eg hekta. Sheldon Cooper er rå. Skal bli godt å trimma lattermusklane igjen

19. september er Charlie Sheen klar for å underholda oss igjen. Will he ever get married?

21. september skal Gordon Ramsay finne seg ein ny kokk til å styre ein av sine restaurantar. Litt overraskande vinnar forrige sesong. Skal bli spennande å sjå kva dei diskar opp med denne gang.

14. september startar Survivor med sesong 21 av kampen om overlevelse. Finne dei nokon som kan gi Russell konkurranse om å vera den største dretsekken på ei øde øy?

8. september er vampyrane tilbake. Ein litt meir actionfyllt variant av Twilight tykkjer eg. Grei underholdning

22. september opnar legane på Seattle Grace-Mercy West Hospital dørene igjen til nok ein sesong med mykje drama. Berre å finna fram kvitfrakken.

25. september er fruene tilbake. Skal bli spennande å sjå kva den “ny-gamle” naboen kan lage av krøll

12. september startar gjengen fra Beverly Hills opp med sesong 3. Ein helt grei spinoff av gode gamle Beverly Hills 90210. Kan ikkje seie eg savnar Brandon og Brenda så altfor mykje…

Får avslutta med ein serie som startar opp i oktober også.

Da er det tid for litt amerikansk fotball i form av Friday Night Lights. Her har dei klare til å dra i gang ein ny sesong med store framgangar på fotballbana i Texas.

Enjoy!

Vel, detta er eit intervju fra 1997 i Årdal & Lærdal Avis. Det skulle bli 10 nye år med avhengigheit før eg tok farvel med ein serie eg såg mykje på i mine yngre år.

Var tider det der ja

Får vel prøva å gjera noko med detta snarast. Er jo tross alt fotballturnering på Lillehammer i november, der Bom Bom Laberg igjen skal prøva å bryta forbannelsen for målscoring. Godt eg enda har litt tid. Første steg er fotballtrening i kveld

Som overskrifta antydar så er det ein ny Englandstur på trappene. Planen var først og reise over 23. september med Norway Gulls og tilbringe ei veke på den Engelske riviera. I år så får me både i pose og sekk. Her snakkar me to heimekampar (Macclesfield og Aldershot) samt ølfestivalen Abbfest. Her blir det tid til mykje hygge og god drikka Heimreise er satt til 29. september. Så vart det endringar i desse planane og da det som skulle skje i forkant. Oppdaga at eit av mine favorittband Barenaked Ladies skal på UK-tour i september. Og til alt hell så skal dei opptre i Manchester helga før eg egentleg skulle over. Er dòg ein stor nedtur at Steven Page ikkje er i gruppa lenger. Han samspel med Ed Robertsen var fantastisk og noko eg kunne tenkt meg og opplevd live. Men dei fire resterande får veldig mykje skryt for konsertane sine, så det blir nok bra lell. Dette betyr at eg får 5 ekstra dagar på balløya, da eg ikkje såg nokon grunn til å reise heim søndag og så tilbake påfølgande torsdag. Så no jobbar eg på spreng for å finne ut kva eg skal ta meg til desse ekstra dagane.

Det eg foreløpig har funne plass til er konsert i Manchester laurdag. Og så er det tilfeldigvis Manchester United – Liverpool på Old Trafford søndagen, men tvila på at eg gidda og blø ein helvetes mange pund for å reisa på den. Da stikke eg heller til Liverpool og ser kampen på O’Neills (stampuben fra forrige besøk). No vil sikkert mange meine at dette er heilt håplaust, men det får no så vere I Liverpool hadde eg planar om å ligge på Britannia Adelphi som eg låg på for 14 år sidan ved mitt første besøk i Liverpool, men etter å ha lest all slakten den har fått på Tripadvisor.com, så fekk eg kalde føtter. I staden vart det eit nyåpna hotell Base2stay som vart valgt. Har prøvd samme konsept i London og det funka rett så bra. Ser no i hvertfall flott ut. Har ikkje heilt funne ut kva eg skal ta meg til i denne byen enda, men pub og ein tur på Anfield er vel ikkje utenkeleg.

Stikke så til London og blir der nokre dagar for å vente på resten av Torquay gjengen som kjem torsdagsmorgon. Også her er det litt usikkert kva som blir gjort av ting og tang, men mest sannynleg så blir det nok ein tur for å sjå Hayes – Newport County i Blue Square Premier på tirsdagen. Onsdag har eg litt lyst og reise å sjå Agatha Christie’s The Mousetrap. Eit teaterstykke som har gått i over 50 år. Lyte kanskje også ta seg ein liten sightseeing tur rundt i Londons gater. Etter dette så ventar altså late dagar i Torquay

Når ein snakkar om Torquay så har jo sesongen så vidt komme i gang og for ein start laget har fått. Top of the league med full pott og 5-0 i målforskjell. Faktisk så har ikkje laget sluppe inn mål på dei siste 9 ligakampane, dersom ein reknar med avsluttninga i fjor. Ikkje vant kost for oss Gulls fans detta nei. Måtte det berre fortsetta.

Nei, da får ein gjera seg klar til å sparka litt fotball og ikkje berre sitta og sjå på det.

Radlast

Etter tolv straffar måtte underteikna ta ufrivillig ansvar på vårt lag. Dette enda sjølvsagt i tragedie. I mine auge var dette ei redning i verdensklasse, medan andre påstod at eg like godt kunne annonsert i lokalavisa på kvar eg skulle sette den straffen. Exeter scora på den påfølgande straffen og unge Laberg var med dette kjent som Klubbsyndebukk.

Resten av kvelden gjekk med til å fylle på med mykje god drikka. Ein herlig 400 grams biff på Steakers og ein kebab på Vinnie’s på natta gjorde også susen.

Ellers så er det berre fire dagar igjen til fotball VM. Skal bli deilig med ein månad med flust i fotballkampar og mykje god mat og drikka. Har vel sett meg ut Argentina som mitt lag i år. Vore fett om Maradona hadde vunne